تنگی کانال نخاع : علائم و روش های تشخیص و درمانی آن

تنگی کانال نخاع زمانی اتفاق می افتد که یک یا چند دهانه استخوانی (سوراخ یا حفره بین ستون مهره ها) در ستون فقرات شروع به تنگ شدن و کاهش فضای اعصاب کنند. این فرآیند می تواند در داخل کانال نخاعی (جایی که نخاع به مرکز می رود) و یا در سوراخ بین مهره ای که عصب های نخاعی از کانال نخاعی خارج می شوند ، رخ دهد. بسته به محل و میزان تنگی در طول زمان ، یک عصب نخاعی یا نخاع ممکن است فشرده شود و باعث درد ، گزگز ، بی حسی و یا ضعف گردد.

تنگی کانال نخاع

انواع تنگی کانال نخاع

تنگی  کانال نخاع یا ستون فقرات اصطلاحی عمومی برای باریک شدن یک یا چند روزنه (سوراخ های درون استخوانی) در ستون فقرات است. بسته به مکان دقیق محل تنگی و فشرده سازی عصب ، نام های خاصی برای تنگی نخاع وجود دارد. دو نوع کلی تنگی ستون فقرات وجود دارد، تنگی جانبی، که شامل فشرده سازی یا التهاب عصب نخاعی است. و تنگی کانال مرکزی ، که شامل فشرده سازی یا التهاب نخاع است.

تنگی روزنه (تنگی جانبی)

مسیری بین مهره های دهانه استخوانی است که در آن عصب نخاعی از کانال نخاع بین دو مهره مجاور خارج می شود. هنگامی که یک یا چند عدد از این روزنه ها باریک می شوند، به آن تنگی روزنه گفته می شود. با تنگی روزنه، عصب نخاعی فضای کمتری دارد و ممکن است فشرده ، دردناک و یا ناکارآمد شود.

در حالی که تنگی روزنه می تواند در هر سوراخ بین مهره ای در سراسر ستون فقرات رخ دهد ، اما بیشتر در ستون فقرات کمر اتفاق می افتد. همچنین می تواند در ستون فقرات گردنی رخ دهد اما به ندرت در ستون فقرات قفسه سینه رخ می دهد.

اصطلاحات تنگی روزنه و تنگی جانبی اغلب به جای هم به کار می روند زیرا هر دو به تنگی اطلاق می شوند که به صورت جانبی (در کنار) کانال نخاع اتفاق می افتند. اصطلاحات دیگری که ممکن است برای شناسایی دقیقتر محل فشرده سازی عصب نخاعی استفاده شود عبارتند از:

  • تنگی فرورفتگی جانبی : زمانی اتفاق می افتد که عصب نخاعی درست قبل از رسیدن به روزنه بین مهره ای فشرده شود.
  • تنگی جانبی دور: هنگامی اتفاق می افتد که عصب نخاعی از سوراخ بین مهره ای خارج شده باشد.

در بسیاری از موارد تنگی روزنه ، برخی از تنگی های فرورفتگی جانبی یا تنگی های جانبی دور نیز رخ می دهد.

تنگی کانال مرکزی

سوراخ مهره دهانه استخوانی در مرکز مهره است که هنگام عبور از کانال نخاع از طناب نخاع محافظت می کند. هنگامی که یک یا چند مورد از روزنه این مهره ها باریک می شوند ، به آن تنگی کانال مرکزی گفته می شود. با تنگی کانال مرکزی، نخاع فضای کمتری دارد و ممکن است فشرده شود. که می تواند منجر به درد و یا اختلال عملکرد در هر قسمت از بدن در پایین محل فشرده سازی شود.

در حالی که تنگی کانال مرکزی می تواند در هر سوراخ مهره ای در سراسر ستون فقرات رخ دهد ، اما بیشتر در ستون فقرات کمری یا گردنی رخ می دهد. همچنین ممکن است هم تنگی روزنه و هم تنگی کانال مرکزی با هم رخ دهند. هنگامی که تنگی نخاع اتفاق می افتد ، تخمین زده می شود که بین 5 تا 60 درصد موارد حداقل شامل 2 مورد از سطوح ستون فقرات، مانند نواحی گردنی و کمری (تنگی جفتی) باشد.

علائم و تشخیص تنگی کانال نخاعی

تعدادی از علائم و نشانه های احتمالی تنگی نخاع وجود دارد. علائم و نشانه های خاص عمدتا با توجه به محل و شدت تنگی در ستون فقرات تعیین می شود.

علائم و نشانه های تنگی ستون فقرات

برخی از علائم و نشانه های تنگی ستون فقرات ممکن است شامل یک یا چند مورد زیر باشد:

درد رادیکولیکی

دردی که می تواند از ستون فقرات به یک بازو یا پا تابانده شود ، یا به ندرت به هر دو دست یا پا تابش می یابد. این درد می تواند از یک درد خفیف یا حساسیت به لمس تا یک درد الکتریکی مانند یا احساس سوزش باشد.

رادیکولوپاتی، شامل نقایص عصبی ناشی از فشرده سازی ریشه عصب نخاعی ، مانند گزگز ، بی حسی یا ضعف در بازو یا پا می شود.

میلوپاتی

شامل نقایص عصبی ناشی از فشرده سازی نخاع ، مانند گزگز ، بی حسی یا ضعف است که به دو دست و یا پاها وارد می شود. میلوپاتی همچنین می تواند شامل اختلال در عملکرد در سایر نقاط بدن باشد ، مانند مشکلات کنترل مثانه و روده.

سندرم Cauda equina

این سندرم منجر به نقص عصبی ناشی از فشرده سازی عصب cauda equine (ریشه عصب نخاعی که در زیر طناب نخاع ادامه می یابد) می شود. علائم و نشانه های زیادی ممکن است در اندام تحتانی ایجاد شود ، از جمله بی حسی ناحیه تحتانی و  یا بی اختیاری روده و مثانه. سندرم Cauda equina برای جلوگیری از آسیب دائمی عصب نیاز به مراقبت فوری پزشکی دارد. در حالی که تنگی نخاع معمولا با دردی همراه است که به ساق پا یا بازو تابش می کند ، اما گاهی اوقات درد به صورت موضعی بیشتر در ستون فقرات مانند کمر یا گردن احساس می شود.

شروع علائم تنگی ستون فقرات

به طور کلی ، علائم تنگی نخاع اغلب به شرح زیر است:

  • دردهایی که به آهستگی شروع می شود. به مرور زمان پیشرفت می کند
  • برخلاف درد های مداوم، این دردها به صورت موقت ناپدید شده و دوباره باز می گردند.
  • ایجاد درد در حین فعالیت های خاص  با تنگی کانال کمر (مانند پیاده روی یا دوچرخه سواری در حالی که سر را به صورت مستقیم حالت ایستاده با نگه داشته اید) و یا موقعیت هایی (مانند ایستادن به صورت مستقیم )
  • احساس آرامش در اثر استراحت (نشستن یا دراز کشیدن) ویا هر حالت خم شده (خم شدن به جلو)
  • گرچه نادر است ، اما ممکن است تنگی نخاع در درجه اول با نشانه نقص عصبی مانند بی حسی و یا ضعف ، به جای درد ظاهر شود.
تفاوت کانال نخاع طبیعی و فشرده شده

تشخیص تنگی ستون فقرات

برای تشخیص دقیق تنگی نخاع معمولا به یک فرآیند 3 مرحله ای نیاز است:

سابقه بیمار:

بررسی دقیق سابقه پزشکی بیمار، از جمله علائم و نشانه های اخیر، به کاهش علل احتمالی کمک می کند.

معاینه ی جسمی:

یک متخصص پزشکی ستون فقرات را در امتداد گردن یا کمر مشاهده و لمس می کند. علاوه بر آزمایش دامنه حرکتی ستون فقرات، همچنین ممکن است یک سری آزمایشات بالینی برای قدرت پا و یا بازو، رفلکس و احساس (گزگز / بی حسی) انجام شود. همچنین ممکن است آزمایشات تحریک کننده عصب انجام شود، تا ببینید کدام حرکات یا موقعیت ها ممکن است باعث فشرده سازی عصب و وخیم تر شدن درد شوند. به عنوان مثال ، آزمایش اسپورلینگ ممکن است روی گردن انجام شود. این آزمایش شامل چرخاندن سر به طرف علامت ، حرکت دادن آن به حالت کششی و سپس فشار ملایم بر بالای سر است تا پزشک ببیند آیا درد تولید می شود یا خیر.

تصویربرداری پزشکی:

در حالی که سابقه بیمار و معاینه فیزیکی ممکن است تنگی نخاع را نشان دهد، تشخیص باید با تصویربرداری پزشکی تایید شود. وقتی تصویربرداری باریکی سوراخ بین مهره ای و یا سوراخ مهره ای را نشان می دهد که با علائم بیمار مطابقت دارد ، تنگی نخاع تشخیص داده می شود. MRI متداول ترین تصویربرداری است که برای تشخیص تنگی نخاع استفاده می شود ، اما CT با میلوگرافی ممکن است در مواردی استفاده شود که MRI به عنوان یک گزینه موجود نیست. یادآوری این نکته نیز مهم است که بسیاری از افراد براساس آنچه در تصویربرداری پزشکی مشاهده می شود دچار تنگی نخاع هستند، اما علائمی ندارند و نیازی به درمان ندارند.

آزمایش های تشخیصی دیگری که ممکن است مورد استفاده قرار گیرد شامل آزمایش الکترودیاگنوتیک و تزریق های تشخیصی است که ممکن است به شما کمک کند مشخص شود کدام عصب خاص نخاعی علائم را ایجاد کرده است.

درمان تنگی کانال نخاع

بیشتر موارد تنگی ستون فقرات را می توان با ترکیبی از درمان های غیر جراحی ، مانند فیزیوتراپی ، داروهای ضد درد ، اصلاح فعالیت و یا تزریق اپیدورال درمان کرد. هنگامی که با وجود درمان های غیر جراحی ، درد شدید و یا نقص های عصبی همچنان بدتر می شود، ممکن است جراحی در نظر گرفته شود.

فیزیوتراپی

برنامه مناسب فیزیوتراپی و ورزش تقریبا جز هر فرآیند درمان تنگی ستون فقرات است. در حالی که تمرینات تنگی ستون فقرات درمانی نیستند، برای بیماران مهم است که تا حد تحمل فعال باقی بمانند و در اثر بی تحرکی ، بیشتر ناتوان نشوند.

پزشک معالج ممکن است یک برنامه فیزیوتراپی تحت نظارت را تجویز کند. بعد از یک دوره آموزش فیزیوتراپی، اکثر افراد می توانند به برنامه ورزشی خود بپردازند. نکته اصلی این است که به آرامی شروع کنید و با گذشت زمان قدرت و تحمل را در خود ایجاد کنید یا افزایش دهید.

اصلاح فعالیت

توصیه می شود از انجام فعالیت هایی که علائم تنگی کانال نخاع را بدتر می کنند خودداری کنید. برای تنگی کانال نخاعی کمر، بیماران معمولا در حالی که رو به جلو خم می شوند، راحت ترند. به عنوان مثال، یک تغییر فعالیت پیشنهادی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • به جای قائم راه رفتن به واکر یا سبد خرید تکیه داده، در حالی که خم شده اید راه بروید.
  • استفاده از دوچرخه ثابت (به جلو متصل به فرمان) به جای پیاده روی برای ورزش.
  • استفاده از صندلی هایی با پشتی کمر قابل تنظیم ، به جای صندلی با پشتی کمر صاف.

برخی از افراد ممکن است با استفاده از بریس کمر یا گردن احساس تسکین کنند ، که می تواند از حرکت ستون فقرات به روشی دردناک جلوگیری کند. اگرچه استفاده از بریس معمولا فقط برای دوره های کوتاه مدت برای جلوگیری از تحلیل مجدد و بیشتر عضلات توصیه می شود ، که می تواند منجر به حمایت کمتر از ستون فقرات و درد بیشتر شود.

داروها

داروهای رایج مورد استفاده برای کاهش درد تنگی ستون فقرات عبارتند از:

استامینوفن (تایلنول) از طریق سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع) برای تسکین درد کار می کند. این دارو بدون نسخه یا با نسخه پزشک در دسترس است. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی ( NSAID ): به کاهش التهاب و درد کمک می کنند. نمونه هایی از NSAIDs شامل آسپرین ، ایبوپروفن ، ناپروکسن و سلکوکسیب است. NSAID ها بدون نسخه یا از طریق نسخه پزشک در دسترس هستند.

با استفاده دقیق ، یک دوره کوتاه مدت داروی مخدر ممکن است برای دوره های شدید درد مربوط به عصب مفید باشد. برخی از پزشکان همچنین ممکن است داروهای شل کننده عضلات و داروهای حساسیت زدایی اعصاب مانند گاباپنتین را تجویز کنند.

عوارض جانبی داروها همیشه نگران کننده است. به عنوان یک اقدام احتیاطی ، برای بیماران ضروری است که اطمینان حاصل کنند، که پزشک و داروساز آنها از تمام داروها و آلرژی های دارویی آنها مطلع هستند. هنگام مصرف هر دارویی ، چه بدون نسخه و چه با نسخه ، برچسب هشدار را با دقت بخوانید و دنبال کنید.

تزریق استروئید اپیدورال

با استفاده از هدایت اشعه ایکس (فلوروسکوپی) و رنگ کنتراست ، یک سوزن به دقت در کانال نخاع قرار داده می شود تا کورتیکواستروئید به فضای اپیدورال تزریق شود. هدف از تزریق استروئید اپیدورال کاهش التهاب ریشه عصبی و یا نخاع است. در حالی که تسکین درد ناشی از تزریق استروئید اپیدورال معمولا موقتی است ، اما ممکن است فرصتی را برای ادامه تمرینات و کشش ها به عنوان بخشی از یک برنامه فیزیوتراپی فراهم کند.
تزریق اپیدورال همیشه تسکین دهنده نیست و در موارد نادری عوارض جانبی جدی وجود داشته است. بحث در مورد خطرات و مزایای بالقوه تزریق اپیدورال با یک متخصص پزشکی بسیار مهم است. تنگی نخاع معمولا به خوبی به درمان های غیر جراحی پاسخ می دهد. برای برخی افراد، ممکن است علائم و نشانه ها ناتوان کننده بوده و نیاز به جراحی باشد.

نظرات کاربران

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *